درمان صرع برای هر فرد بر اساس شدت و نوع آن متفاوت است. اما اکثر بیماران صرعی با دارو کنترل و درمان می شوند. درمان های دیگری مانند جراحی، رژیم غذایی، نوروفیدبک و تحریک عصب واگ (VNS) نیز برای بیماران انجام می شود. انتخاب روش درمانی بر اساس نوع و شدت آن متفاوت است. در اینجا روش های درمانی را برای شما شرح داده ایم.
روش های درمان صرع
مهمترین روشهای درمان صرع عبارتند از:
درمان دارویی
اولین روشی که پزشک برای درمان صرع استفاده می کند، داروهاست. با استفاده از داروهای ضد صرع (AEDs) فعالیت الکتریکی مغز کنترل می شود و از حمله صرع جلوگیری می شود. انتخاب داروی مناسب به نوع صرع و ویژگی های فردی بیمار بستگی دارد.
کاربامازپین: برای تشنج کانونی.
فنی توئین: والپروات سدیم: انواع.
Lamotrigine: تشنج.
داروهای ضد صرع (AEDs) اولین خط درمانی برای کنترل تشنج هستند و نقش بسیار مهمی در مدیریت این بیماری دارند. این داروها با تنظیم فعالیت الکتریکی مغز به پیشگیری از تشنج کمک می کنند. داروهای رایج برای درمان صرع شامل لاموتریژین، والپروات و کاربامازپین است. انتخاب دارو به نوع صرع، سن بیمار و پاسخ به درمان بستگی دارد. این داروها به کاهش شدت و تعداد حملات کمک می کنند و در بسیاری از موارد زندگی بیمار را بهبود می بخشند.
برای بررسی داروهای صرع و تشنج و آگاهی از نحوه استفاده از آنها و عوارض جانبی آنها به مقاله داروهای تشنج مراجعه کنید.
توصیه می کنم بخوانید:
درمان غیردارویی
علاوه بر دارودرمانی، درمان های غیردارویی نیز در مدیریت صرع موثر است. در مواردی که منبع صرع مشخص است و می توان آن را حذف کرد، جراحی مغز می تواند یک گزینه موثر باشد. روش های دیگری مانند رژیم کتوژنیک که با کاهش مصرف کربوهیدرات و افزایش چربی به کنترل تشنج کمک می کند نیز در برخی از بیماران به ویژه کودکان موثر است. همچنین نوروفیدبک روشی است که به تنظیم فعالیت های مغز از طریق بازخورد دیداری و شنیداری کمک می کند. این درمانها گزینههای جدید مدیریت بیماری را برای بیمارانی که به داروهای ضد صرع پاسخ نمیدهند، ارائه میکنند.
1. جراحی مغز؛
اگر منشا صرع مشخص باشد و کانون تشنج ناحیه خاصی از مغز باشد، جراحی یک گزینه درمانی موثر است. معمولاً زمانی پیشنهاد می شود که درمان دارویی نتایج مورد انتظار را نداشته باشد و بیمار مبتلا به صرع مقاوم به درمان باشد. این روش در صورتی انجام می شود که بیمار به دارو پاسخ نداده باشد و پزشک می تواند قسمتی از مغز را که باعث تشنج می شود بردارد.
2. تحریک عصب واگ (VNS)؛
این درمان با ارسال سیگنال های الکتریکی به عصب واگ، که یکی از اعصاب اصلی بدن است، به تنظیم فعالیت مغز کمک می کند. تحریک عصب واگ به کاهش تشنج کمک می کند، به خصوص در بیمارانی که به دارو پاسخ نمی دهند. این روش یک درمان غیر تهاجمی است و معمولاً به عنوان یک گزینه برای بیمارانی که امکان جراحی برای آنها وجود ندارد در نظر گرفته می شود. روش انجام این نوع درمان صرع به این صورت است که یک تراشه کوچک زیر پوست گردن قرار می گیرد. این تراشه با ارسال پالس های الکتریکی به مغز، فعالیت های غیر طبیعی مغز را کنترل می کند و در نتیجه بیماری کنترل می شود.
این روش به سرعت جواب نمی دهد و ممکن است مدتی طول بکشد تا بیمار نتایج را ببیند. همچنین برای درمان افسردگی مقاوم به درمان استفاده می شود.
3. رژیم کتوژنیک؛
این رژیم با کاهش مصرف کربوهیدرات ها و افزایش چربی ها به بدن کمک می کند تا از چربی به جای گلوکز برای تولید انرژی استفاده کند. رژیم کتوژنیک به ویژه در کودکان مبتلا به صرع مقاوم به دارو موثر است. این رژیم می تواند به کاهش حملات صرع کمک کند و در برخی موارد حتی جایگزین درمان های دارویی شود.
نقش خدمات تشخیصی و درمانی متخصص مغز و اعصاب
عصب شناسان نقش کلیدی در مدیریت صرع دارند. ابزارهای تشخیصی مانند EEG، MRI و سی تی اسکن به تشخیص دقیق و تعیین برنامه درمانی مناسب کمک می کنند. این خدمات تشخیصی نه تنها علت دقیق تشنج را شناسایی می کنند، بلکه به پزشکان کمک می کنند تا درمان های فردی و موثر را برای هر بیمار برنامه ریزی کنند. انتخاب درمان مناسب می تواند از تشنج های مکرر جلوگیری کرده و زندگی بیمار را بهبود بخشد. متخصصان اعصاب با استفاده از این ابزارهای پیشرفته توانسته اند روند درمان را دقیق تر کرده و از عوارض احتمالی بیماری جلوگیری کنند.
تشخیص صرع:
نوار مغزی و rTMS دو روش کلیدی و مکمل برای تشخیص و درمان صرع هستند. EEG برای تشخیص فعالیت غیر طبیعی مغز و RTMS برای تنظیم این فعالیت ها استفاده می شود. این خدمات به بیماران کمک می کند تا کیفیت زندگی بهتری را تجربه کنند.
انسفالوگرام (EEG)
انسفالوگرام (EEG) یکی از روشهای کلیدی برای تشخیص صرع است که با ثبت مغز به شناسایی نوع صرع و فعالیتهای الکتریکی مغز کمک میکند. این روش می تواند با دقت بیشتری تشخیص دهد که کدام قسمت از مغز باعث تشنج می شود. EEG به صورت سرپایی یا در خانه انجام می شود که دسترسی بیماران را تسهیل می کند و امکان نظارت مداوم بر وضعیت مغز را فراهم می کند. این روش برای تشخیص زودهنگام و طراحی یک برنامه درمانی شخصی بسیار مهم است.
نوار بلند مدت مغز (LTM)
در مواردی که بیمار صرعی نسبت به درمان مقاوم است و درمان های مختلف به او جواب نمی دهد، پزشک اسکن مغزی طولانی مدت را تجویز می کند. با کمک این دستگاه بیمار در مدتی که پزشک تعیین می کند (از یک ساعت تا 72 ساعت) تحت شرایط کنترل شده قرار می گیرد و در تخت بستری می شود. دستگاه EEG به بیمار متصل می شود و شرایط یک تشنج خفیف کنترل شده برای بیمار ایجاد می شود تا نوار مغزی بیمار دقیقاً در حین تشنج ثبت شود و به این ترتیب بتوان نوع صرع را به طور دقیق تشخیص داد.
در این نوع اسکن مغزی همزمان از بیمار فیلمبرداری می شود تا امواج تشنج و حرکات بیمار همزمان در دسترس پزشک باشد و بتواند نوع تشنج و در نهایت نوع صرع بیمار را بفهمد.
پس از تشخیص دقیق نوع صرع، درمان صرع انجام شده و بیمار با داروهای کاملا هدفمند معاینه و درمان می شود. این دستگاه در کلینیک فوق تخصصی دکتر کیهانی فرد موجود می باشد. اگر در خانواده خود فردی را می شناسید که مبتلا به صرع است و داروها نتوانسته اند صرع او را کنترل کنند، لطفاً به او اطلاع دهید. زیرا تعداد این دستگاه در کشور بسیار کم است و بیمار باید در بیمارستان بستری شود.
پیشنهاد می کنم بخوانید:
نکات پیشگیرانه و توصیه های سبک زندگی
سبک زندگی سالم نقش مهمی در مدیریت صرع دارد و می تواند از تشنج جلوگیری کند. مدیریت استرس با ورزش هایی مانند یوگا و مدیتیشن می تواند به کاهش حملات کمک کند. خواب کافی نیز از اهمیت ویژه ای برخوردار است، زیرا کمبود خواب یکی از محرک های اصلی تشنج است. تغذیه مناسب و استفاده از یک رژیم غذایی متعادل نیز به حفظ سلامت مغز کمک می کند. علاوه بر این، اجتناب از الکل و محرک هایی که می توانند باعث تشنج شوند، مهم است. با رعایت این توصیه ها، بیمار می تواند به کنترل بهتر بیماری و بهبود کیفیت زندگی خود کمک کند.
پیشنهاد می کنم بخوانید:
آیا بیماری های عصبی قابل پیشگیری هستند؟
چگونه استرس می تواند مغز را کنترل کند؟
نتیجه گیری
درمان صرع به ترکیبی از تشخیص دقیق، درمان های دارویی و غیردارویی و حفظ یک سبک زندگی سالم نیاز دارد. صرع را می توان از طریق مشاوره با متخصص مغز و اعصاب و استفاده از ابزارهای تشخیصی پیشرفته مانند آزمایش عصبی عضلانی، الکتروانسفالوگرافی (EEG) و MRI مغز به طور موثر مدیریت کرد. همچنین، سی تی اسکن مغز به شناسایی آسیب مغزی و مشکلات ساختاری در مغز که ممکن است بر صرع تأثیر بگذارد کمک می کند. در مواردی که صرع با سایر اختلالات عصبی مانند آلزایمر همراه است، پارکینسون یا
دسته ها:
